In 2015 stond mijn leven volledig op z’n kop door een onverwachte scheiding. Ineens moest ik helemaal opnieuw beginnen. Ik had geen idee hoe. Want wie was ik, zonder het hele leven dat we hadden opgebouwd?
Ik besloot het roer om te gooien en mijn intuïtie te volgen. Op zoek naar hoe ik in deze nieuwe realiteit pastte. Steeds weer stelde ik mezelf die ene simpele vraag: Wat heb ik nu nodig? Het antwoord was helder: reizen. Reizen naar plekken die mijn ziel voeden en me dichter bij mezelf brengen.
Ik neem je mee in een aantal bijzondere verhalen uit mijn dagboek.
INTRO:
Eén van mijn eerste soloreizen bracht me naar Ibiza – het eiland waar ik al zo lang kwam. De geur van zout in de lucht, de zon die de rode aarde nog roder maakt, de wilde energie van de zee én de stilte van de campo… Ik voelde aan alles dat het eiland zou me helpen helen. Het werd een hele bijzondere tijd. Van diep verdriet maar ook van magische momenten.
IBIZA, MEI 2016
DE ARMBAND… (OF HOE JE KAN GEVEN EN LEVEN VANUIT JE HART)
Op zondag is er de markt in Sant Joan. Volgens de informatie die ik heb gekregen is dat een wat authentiekere markt met mooie zelfgemaakte spullen. Als ik aankom zie ik inderdaad dat het een stuk minder commercieel oogt dan Las Dalias. De meeste kraampjes hebben mooie spullen en het is niet zo druk. Je kunt gewoon rustig kijken zonder dat je weggeduwd wordt door grijpgrage touristen die alles pakken en overal commentaar op leveren om vervolgens al ijs etend weer door te lopen.
Ik stop bij een kraampje met opvallende handgemaakte sieraden. De man erachter kijkt op van zijn werk en we begroeten elkaar. Zijn blauwe ogen steken af tegen zijn bruine, verweerde huid. Hij heeft dreadlocks en op zijn hoofd een zelfgemaakte verentooi.
We raken aan de praat. Hij verteld dat hij uit Zuid Amerika komt. Als ik zeg dat hij dan wel erg ver van huis is zegt hij: “No, no, no, no, home is in here.” En hij legt zijn handen op zijn hart. Op exact hetzelfde moment pak ik tussen alle sieraden een armband met een hart. We moeten er allebei om lachen. Ik vertel dat de hartvorm belangrijk voor me is. Dat ik liefde als universele energie zie en leef vanuit mijn hart.
Hij begint te stralen en zegt dat hij dat helemaal begrijpt. Hij verteld trots dat deze armband gemaakt is door zijn vriendin. De eerste armband die ze heeft gemaakt nadat hij haar heeft geleerd hoe het moet. Hij doet de armband bij me om en kijkt me aan. Ik mag hem hebben. Natuurlijk wil ik dat niet en sta erop om hem te betalen. Hij wil er niets van weten. “Het is simpel.” zegt hij. “De armband is voor jou gemaakt. Hij lag op je te wachten.”
Ik ontvang het geschenk met een lach en bedank hem. We zeggen elkaar gedag en ik loop door. Ontroerd door de vanzelfsprekendheid van hoe de levensfilosofie van de man zo naadloos aansluit op die van mij. Simpelweg geloven dat iets voor jou bestemd is. En simpelweg geven zonder er iets voor terug te verwachten. Dat is leven en geven vanuit het hart.
